5 maart 2017

Het derde scenario

Heb je al eens iemand verteld dat je een pleegdochter hebt?
Verbazing en 2 scenario's volgen gegarandeerd.

SCENARIO 1: Moet ze weer weg?

Deze vraag kent geen inleiding of voorzichtigheid.
Als een koude douche wordt ze over je heen gestort, in allerlei variaties.
De vraag wordt meestal ondersteund door een "ik zou dat niet aankunnen" of "ik mag er niet aan denken", waardoor je sterk het gevoel krijgt je te moeten verantwoorden.
Meestal probeer ik nog uit te leggen dat we trachten te focussen op wat we onze pleegdochter kunnen bieden. Maar vaak vind ik er de moed niet voor.
Dit scenario wordt regelmatig afgerond met een "ik kende ook een pleeggezin en dat is toch wel slecht afgelopen". Alsof je het belang van hun openingsvraag te licht inschatte.

SCENARIO 2: Je verdient een standbeeld!

Dit scenario start meestal met de zin "wij hebben dat ook willen doen, maar het is er niet van gekomen."
Dit wordt vaak gevolgd met een ganse argumentatie waarom er geen pleegkinderen in hun gezin zijn, waardoor ik het gevoel krijg dat men zich wil verantwoorden.
Het onderwerp wordt afgesloten met een lofzang, waar ik persoonlijk een beetje ongemakkelijk van wordt.
Ik probeer dan maar te focussen op wat een schatje onze pleegdochter is. Maar vaak vind ik geen gehoor.

Ik pleit voor SCENARIO 3: Hoe heet ze?

Hoe simpel zou het zijn moest niemand het gevoel krijgen zich te moeten verantwoorden.
Ik heb best veel te vertellen over mijn pleegdochter.
Hoe trots ze is dat ze snel groeit, wat een prachtige meid ze intussen is, dat haar mondje nooit stil staat en dat de nachten nog vaak lastig zijn.

Pas na het derde scenario komt er ruimte voor de andere scenario's. Uitleg en info verschaffen is onlosmakelijk verbonden aan het pleegouderschap. Verantwoording afleggen niet.

14 februari 2017

Moeder

Mijn moeder zonder moeder,
komt een puzzelstuk tekort.
Geen raad en daad van moeder,
een onvoltooid rapport.

Gewoon er zijn en luisteren,
een lach, een zucht, een blik.
Het temperen van vader,
goedkeuren met een knik.

Een warme betrokken moeder
zie ik door mijn moeder heen.
Ze leerde het van de beste,
moederen kon ze als geen één.

24 januari 2017

Déja vu

Ik liep een tijd terug door Gent te verdwalen.
Voor me liepen een jongen en een meisje naast elkaar.
Hun armen botsten onregelmatig tegen elkaar aan.
Tot hij zijn arm houterig om haar schouder legde.

Wat verder zat een jong meisje op haar knieën.
Haar hand stak omhoog, haar blik omlaag gericht.
Ik dacht: ik stop bij de volgende bakkerij om mijn schuldgevoel af te kopen.
Lichtjes opgelucht dat er geen bakkerij op mijn pad kwam.

Ik liep vandaag gehaast door Gent.
Voor me slenterde een druk pratend koppel.
De jongen maakte indruk met een fluoroze trainingsbroek
Ik had nog nooit zo'n exemplaar gezien.

Ik draaide mijn hoofd en zag hem zitten.
Ik dacht aan wat ik de vorige keer over haar wilde schrijven.
Hij had twee volle zakken en een lege hand bij.
Ik richtte mijn blik op het roze nylon en verstevigde mijn pas.

11 januari 2017

Lopen

Ik liep langs de Leie
met ferme tegenwind
en lichtjes bergop.

Mijn lijf protesteerde
met zware benen
en weinig zin.

Ik was geagiteerd,
merkte de wind
en bergop niet op.

Ik wandelde even
met lichte stap
en tegenzin.

Ik keek rond
en zag ganzen,
water en takken.

Ik vecht
sinds de couveuse
en al wat volgde.

Ik kies
moeilijke paden
en drukke bezigheden.

Ik kijk
te veel naar mezelf,
te weinig naar de tegenwind.

Ik wil
rusten en berusten,
stoppen met vechten.

Dat het eens lastig mag zijn,
adviseerde ze me.
Dat het ook eens lastig mag zijn.

12 juni 2016

Dood

Het verwondert me hoezeer
de dood nog steeds taboe is.
Hoe men hoort wat gebeurd is
en niets van zich laat horen.
Hoe men niet weet wat te zeggen
en dus gewoonweg niets zegt.

Het verwondert me hoezeer
de dood bij het leven hoort.
Hoe men van zich laat horen
met deugddoende woorden.
Hoe men dankbaar is voor wat was
en mee huilt om het gemis.

3 juni 2016

Boekje voor het slapengaan

Dit is Steisje.
Een meisje dat graag rokjes draagt.

Steisje praat de ganse dag.
Ze vraagt welke kleur haar ogen hebben.
Ze vertelt dat ze bloemen ziet naast de weg.
Ze vraagt waarom de wind waait.
Ze babbelt over gisteren, vandaag en morgen.

Steisje ruikt graag en goed.
Ze krult haar neus wanneer ze aan het flesje parfum ruikt.
Ze zegt dat ze moet overgeven als ze een stinkende boerderij passeert.
Ze springt in de lucht wanneer ze vers gebakken cakejes ruikt.
Ze snuffelt aan kleren als die anders ruiken.

Steisje hoort veel stille en luide geluiden.
Ze hoort vogels en honden als ze in de tuin speelt.
Ze luistert goed wat mensen tegen elkaar zeggen.
Ze schrikt erg als er iemand roept.
Ze vindt het niet leuk wanneer ze een luide brommer hoort.

Steisje proeft graag lekkere dingen.
Ze smaakt dat aardbeien even zoet zijn als snoepjes.
Ze proeft de siroop die verstopt zit onder yoghurt.
Ze wil de ganse dag dessertjes eten.
Ze proeft niet graag nieuwe dingen.

Steisje voelt ook vanalles.
Ze voelt zand in haar schoen of haar kous zit niet goed.
Ze draait aan haar haren of die van iemand anders.
Ze vindt het niet leuk dat haar gordel spant.
Ze wil met haar kriebelvingertjes overal aan voelen.

Steisje ziet wat wij niet zien.
Ze ziet een stofje dat langs het raam vliegt.
Ze vraagt of iemand een nieuwe trui aan heeft.
Ze toont een verre luchtballon.
Ze volgt de weg oplettend mee.

Steisje gaat slapen.
Ze wil nog zoveel snel vertellen.
Ze ruikt dat haar lakens gewassen zijn.
Ze hoort auto's passeren in de straat.
Ze wil graag nog een dessertje eten.
Ze voelt dat haar deken te los zit.
Ze wil een lampje aan omdat ze in het donker niets kan zien.

Steisje is niet graag alleen.
Ze roept "Hou van jou!"
En luistert goed wie antwoordt.
Als ze genoeg verteld, geroken, gehoord, geproefd, gevoeld en gezien heeft,
gaat ze op haar buik liggen met haar ogen dicht.
Dan kan ze gaan slapen...

1 april 2016

Groter groeien

Dagelijks wil ze even passen
hoe groot ze al geworden is.
Iedere pasbeurt geniet ze opnieuw
van haar hoofd net onder mijn navel.

Ze praat vaak over vanmorgen,
toen ze nog een baby was.
Ze vraagt zich ernstig af
hoe ze in mijn buik kwam.

Trots meldt ze dat ze vijfenzevenkilo
meet op papa's tellometer.
Ze zingt van groter groeien,
over grote en kleine gaatjes.

Voor het slapengaan vraagt ze
om haar vast te houden als een baby.
Ze wacht op mijn verwondering
om haar lange benen in de spiegel.

Een niet te stuiten woordenstroom
met vragen terloops tussendoor.
Grote antwoorden kunnen wachten
voor dat kleine meisje mijn.