1 oktober 2017

Meme

Bij het afscheid aan de voordeur voel ik de tranen prikken.
Mijn anders niet zo knuffelachtig lijf stuurt een verlangen om haar stevig vast te houden.
Ik geef haar een zoen en wrijf hard over haar rug.
Ik zeg haar niet te wachten en loop naar de auto.
De brok in mijn keel wordt gigantisch.

Het ging beter dan de vorige keer om elkaar te begrijpen.
Het jong geweld dat normaal voor de nodige afleiding zorgt, was niet mee.
Ze benadrukte dat ze toch blij was met mijn bezoekje.
Ze ging op zoek naar water en liep wat verloren.
Ik zei dat ik geen dorst had.

Ze vertelde dat ze me zo knap vindt.
Ik bedankte haar gemeend en zei dat ik dat van geen vreemde heb.
Ze keek verbaasd en dan lichtjes trots.
Ik zag haar grijs kapsel, de vele rimpels en miste de sprankel in haar ogen.
Ze verdween naar de buurvrouw om stipt een boekje af te geven.

Ze zei dat het een rare dag is omdat ze naar de dokter moest.
Plots laaiden haar ogen fel op. Ze zei dat ze wel weet dat het zaterdag is.
Ze vertelde dat ze het zo lastig vond, die eerste weken zonder auto.
We babbelden over de vele wekelijkse ritjes naar haar zus.
Ze telde dat er slechts 3 broers en zussen overbleven.

In de auto tollen de zorgen door mijn hoofd.
Ik voel haar verdriet en hoor haar zeggen dat ze haar best doet.
Ze vertelde dat ze niet kan huilen, maar dat ze het zo lastig vindt zonder hem.
Het zou nochtans deugd doen om eens te huilen, dacht ze.
Ik slik de brok weg en laat een traantje voor haar.


18 september 2017

Toneel

Gezwind springt ze van de fiets om mee binnen te stappen bij de bakker.
Haar ogen blinken reeds bij het denken aan het snoepje dat zal komen.
Nog voor ik kan zeggen welk brood ik wens, krijgt ze 2 gummibeertjes in haar hand gestopt.
Terwijl ik betaal, roept ze luid dat er een snoepje gevallen is.
Ik vraag haar het op te rapen.
Ze beweegt echter niet en kijkt stralend rond.
Het gummibeertje ligt net voor haar voeten.
Ik maan haar aan de lekkernij niet veel langer te laten liggen, de drie-seconden-regel indachtig.
Loom en met afhangende schoudertjes raapt ze uiteindelijk het snoepje op.
Bij het naar buiten gaan, begint me een herinnering te dagen.

Een tweetal maanden geleden sprong ze even gezwind van de fiets om bij diezelfde bakker een brood te halen.
Ze liet toen per toeval haar snoep in de vorm van een fopspeen vallen.
De snoep rolde onder de toonbank en ze kon er moeilijk bij.
De bakkersvrouw voorzag haar van een nieuw exemplaar, waarna ze toch de gevallen fopspeen te pakken kreeg.
Ze mocht de dubbele portie houden.

Ze kruipt op haar fiets en ik staar haar aan.
Ik ben verbaasd over haar vindingrijkheid en ontroerd door haar komedie.
Haar geheugen voor details en plaatsen verwondert me keer op keer.
Ik herpak me en ga net niet binnen om een extra snoepje vragen.


15 september 2017

Tin

Het voelt nog steeds vreemd om jou mijn man te noemen. Ik voel me er te jong voor. Het past niet bij onze dynamiek.

De dag dat we man en vrouw werden scheen de zon. Een voorbode voor veel zonnige momenten. Al zagen we ook regen en tropische stormen passeren.

Jij bent mijn rustpunt. En een bron van ergernis. Water en vuur. En ook gelijkgestemden. Je kan me het beste kwaad maken en aan het lachen brengen.

We willen meer genieten. Blij zijn. Rust vinden in de gewonigheid. Wandelen, fietsen, koken en een plofje in de zetel.

Bedankt voor 10 gewone, spectaculaire en bijzondere jaren. Jij bent mijn man. En ik zou geen haar aan je willen veranderen.

1 juli 2017

Column "Brommernis"

Boven de toekomstige keuken pronken enkele hoogtemeters blanke muur. Een grote nis met decoratieve inhoud krijgt de verantwoordelijkheid die wand op te fleuren.
Hij zag al gauw een oude brommer of motorfiets in de nis staan.
Ik herinnerde hem aan verscheidene filosofische gesprekken waarin we het hadden over onze gemeenschappelijke liefde voor de fiets.
Hij mijmerde over het bijzondere aspect van een brommer in de keuken.
Ik wees hem op het feit dat een oude fiets zeer decoratief kan zijn.
Hij had het over sentimentele jeugdervaringen en dat ik wist waar zijn interesse lag toen ik halsoverkop op hem verliefd werd.
Ik vroeg me af of ik de voorvechters van het feminisme in de steek liet, maar viel opnieuw als een blok voor zijn in testosteron omhulde overtuigingskracht.

Menig avonden wandelde hij door het brommeraanbod op de virtuele markt.
Ik zag titels als "garagevondst", "zeldzame uitvoering" en "1962". De ene brommer al roestiger dan de andere. Sommigen hadden papieren, anderen konden dan weer rijden.
Ik luisterde met een half oor naar brommerbijzonderheden en beperkte mijn commentaar tot de vraag of de kleur van de brommer bij de kleur van onze keukenstoelen zou passen.
Kwestie van het traditionele rollenpatroon alvast te bestendigen.

Ik hoorde bedragen die me deden denken aan de zetel die perfect zou passen in onze verbouwde woonkamer, maar waar geen budget voor was. Ik leerde dat een brommer in een deftige staat de helft van ons niet-bestaand zetelbudget bedraagt.
Ik informeerde langs mijn neus weg naar de oorspronkelijke prijs van onze toekomstige decoratieve inhoud. Die bleek beduidend lager te zijn dan een halve zetel. Vreemd hoe oude roestige brommers best wel veel waard zijn.
Wie weet welke garagevondsten wij nog staan hebben. Weg met het minimaliseren. Sparen die handel.
Ik las dat de "iconische Apple-1" geveild werd voor 110000 euro. De oorspronkelijke aankoopprijs was 595 euro.
Ik vroeg me af of ik misschien toch beter de feministische kaart getrokken had.

Hij introduceerde me in een tweede categorie: de brommer met nog wat werk aan. Die zou slechts een vierde van het niet-bestaand zetelbudget weghappen.
Hij overlegde met vrienden met kennis ter zake en selecteerde met een telefonische hulplijn een rode (en roeste) Honda.
Even riep hij mij om hulp, maar het bleek een vraag naar louter technische ondersteuning te zijn. Zo traditioneel zijn we dan weer niet. Ik doe de ICT-zaken bij ons thuis, dit even terzijde.
Toen de brommerdeal geklonken was, kreeg ik nog net een haastige foto voorgeschoteld. We waren op een financieel punt gekomen waarbij de match met onze groene stoelen van ondergeschikt belang was. Originele stukken, jaartal en het feit of de motor nog draaide, werden doorslaggevende factoren. Mannenzaken dus.
Een man werd opgetrommeld als compagnon om de brommer op te halen. Wist hij veel dat het om onze keukennis ging.

De brommer met nog wat werk aan staat er al. Nu míjn keuken nog. En drie vierde van een zetel.

13 juni 2017

Liefde voor letters

Gedachten malen.
Woorden tollen.
Beelden ontstaan.

Tobben over woorden.
Mooie klanken.
Luidop lezen.

Vervoegen en aanpassen.
Leestekens plaatsen.
Ritme pleziert.

Verliefd zijn op een zin.
De volgorde klopt.
Rust ontstaat.

17 mei 2017

Eland

Ze huilde vannacht hartverscheurend.
Ik haastte me naar haar toe
en tilde haar uit bed.
Ik nam haar op schoot.
Haar voeten bengelden net boven de grond,
haar hoofd rustte op mijn schouder.
Haar lijf was warm en slap.

Ik dacht aan al die keren
dat ik 's nachts met haar op schoot zat.
Hoe ze als baby iedere nacht huilde
en op mijn schoot weer in slaap dommelde.
Ik herinnerde​ me hoe dat kleine lijfje voelde
en keek verbaasd naar haar lange benen.
Ze murmelde wat en zuchtte diep.

Ik legde haar terug in bed.
Ze krulde zich in een bolletje
en vroeg haar deken vast te maken.
Ik gaf haar een zoen en zei dat ik van haar hou.
Ze zei dat ik een eland mocht zijn.
Of misschien ook een konijntje.
Haar ogen vielen dicht, net als de mijne.

13 april 2017

Kwartje

Ze vroeg wie er ook al weer een baby in haar buik had. Enkele tantes en enkele mama's van vriendjes.

Ze vertelde over kleine broertjes en zusjes. Haar blik werd plots ernstig en ik zag een kwartje vallen.

Ze dacht dat er ook een baby in mijn buik kon. Ze keek vertwijfeld bij mijn uitleg dat er geen baby op komst was.

"Ik ga het straks vragen aan Jezus God," zei ze zelfzeker. Ze schraapte haar puddingpotje leeg en vroeg of ze tv mocht kijken.