13 juni 2017

Liefde voor letters

Gedachten malen.
Woorden tollen.
Beelden ontstaan.

Tobben over woorden.
Mooie klanken.
Luidop lezen.

Vervoegen en aanpassen.
Leestekens plaatsen.
Ritme pleziert.

Verliefd zijn op een zin.
De volgorde klopt.
Rust ontstaat.

17 mei 2017

Eland

Ze huilde vannacht hartverscheurend.
Ik haastte me naar haar toe
en tilde haar uit bed.
Ik nam haar op schoot.
Haar voeten bengelden net boven de grond,
haar hoofd rustte op mijn schouder.
Haar lijf was warm en slap.

Ik dacht aan al die keren
dat ik 's nachts met haar op schoot zat.
Hoe ze als baby iedere nacht huilde
en op mijn schoot weer in slaap dommelde.
Ik herinnerde​ me hoe dat kleine lijfje voelde
en keek verbaasd naar haar lange benen.
Ze murmelde wat en zuchtte diep.

Ik legde haar terug in bed.
Ze krulde zich in een bolletje
en vroeg haar deken vast te maken.
Ik gaf haar een zoen en zei dat ik van haar hou.
Ze zei dat ik een eland mocht zijn.
Of misschien ook een konijntje.
Haar ogen vielen dicht, net als de mijne.

13 april 2017

Kwartje

Ze vroeg wie er ook al weer een baby in haar buik had. Enkele tantes en enkele mama's van vriendjes.

Ze vertelde over kleine broertjes en zusjes. Haar blik werd plots ernstig en ik zag een kwartje vallen.

Ze dacht dat er ook een baby in mijn buik kon. Ze keek vertwijfeld bij mijn uitleg dat er geen baby op komst was.

"Ik ga het straks vragen aan Jezus God," zei ze zelfzeker. Ze schraapte haar puddingpotje leeg en vroeg of ze tv mocht kijken.

5 maart 2017

Het derde scenario

Heb je al eens iemand verteld dat je een pleegmoeder bent?
Verbazing en 2 scenario's volgen gegarandeerd.

SCENARIO 1: Moet hij/zij weer weg?

Deze vraag kent geen inleiding of voorzichtigheid.
Als een koude douche wordt ze over je heen gestort, in allerlei variaties.
De vraag wordt meestal ondersteund door een "ik zou dat niet aankunnen" of "ik mag er niet aan denken", waardoor je sterk het gevoel krijgt je te moeten verantwoorden.
Meestal probeer ik nog uit te leggen dat we trachten te focussen op wat we onze pleegdochter kunnen bieden. Maar vaak vind ik er de moed niet voor.
Dit scenario wordt regelmatig afgerond met een "ik kende ook een pleeggezin en dat is toch wel slecht afgelopen". Alsof je het belang van hun openingsvraag te licht inschatte.

SCENARIO 2: Je verdient een standbeeld!

Dit scenario start meestal met de zin "wij hebben dat ook willen doen, maar het is er niet van gekomen."
Dit wordt vaak gevolgd met een ganse argumentatie waarom er geen pleegkinderen in hun gezin zijn, waardoor ik het gevoel krijg dat men zich wil verantwoorden.
Het onderwerp wordt afgesloten met een lofzang, waar ik persoonlijk een beetje ongemakkelijk van wordt.
Ik probeer dan maar te focussen op wat een schatje onze pleegdochter is. Maar vaak vind ik geen gehoor.

Ik pleit voor SCENARIO 3: Hoe heet hij/zij?

Hoe simpel zou het zijn moest niemand het gevoel krijgen zich te moeten verantwoorden.
Ik heb best veel te vertellen over onze pleegdochter.
Hoe trots ze is dat ze snel groeit, wat een prachtige meid ze intussen is, dat haar mondje nooit stil staat en dat de nachten nog vaak lastig zijn.

Pas na het derde scenario komt er ruimte voor de andere scenario's. Uitleg en info verschaffen is onlosmakelijk verbonden aan het pleegouderschap. Verantwoording afleggen niet.

14 februari 2017

Moeder

Mijn moeder zonder moeder,
komt een puzzelstuk tekort.
Geen raad en daad van moeder,
een onvoltooid rapport.

Gewoon er zijn en luisteren,
een lach, een zucht, een blik.
Het temperen van vader,
goedkeuren met een knik.

Een warme betrokken moeder
zie ik door mijn moeder heen.
Ze leerde het van de beste,
moederen kon ze als geen één.

24 januari 2017

Déja vu

Ik liep een tijd terug door Gent te verdwalen.
Voor me liepen een jongen en een meisje naast elkaar.
Hun armen botsten onregelmatig tegen elkaar aan.
Tot hij zijn arm houterig om haar schouder legde.

Wat verder zat een jong meisje op haar knieën.
Haar hand stak omhoog, haar blik omlaag gericht.
Ik dacht: ik stop bij de volgende bakkerij om mijn schuldgevoel af te kopen.
Lichtjes opgelucht dat er geen bakkerij op mijn pad kwam.

Ik liep vandaag gehaast door Gent.
Voor me slenterde een druk pratend koppel.
De jongen maakte indruk met een fluoroze trainingsbroek
Ik had nog nooit zo'n exemplaar gezien.

Ik draaide mijn hoofd en zag hem zitten.
Ik dacht aan wat ik de vorige keer over haar wilde schrijven.
Hij had twee volle zakken en een lege hand bij.
Ik richtte mijn blik op het roze nylon en verstevigde mijn pas.

11 januari 2017

Lopen

Ik liep langs de Leie
met ferme tegenwind
en lichtjes bergop.

Mijn lijf protesteerde
met zware benen
en weinig zin.

Ik was geagiteerd,
merkte de wind
en bergop niet op.

Ik wandelde even
met lichte stap
en tegenzin.

Ik keek rond
en zag ganzen,
water en takken.

Ik vecht
sinds de couveuse
en al wat volgde.

Ik kies
moeilijke paden
en drukke bezigheden.

Ik kijk
te veel naar mezelf,
te weinig naar de tegenwind.

Ik wil
rusten en berusten,
stoppen met vechten.

Dat het eens lastig mag zijn,
adviseerde ze me.
Dat het ook eens lastig mag zijn.