1 juli 2017

Column "Brommernis"

Boven de toekomstige keuken pronken enkele hoogtemeters blanke muur. Een grote nis met decoratieve inhoud krijgt de verantwoordelijkheid die wand op te fleuren.
Hij zag al gauw een oude brommer of motorfiets in de nis staan.
Ik herinnerde hem aan verscheidene filosofische gesprekken waarin we het hadden over onze gemeenschappelijke liefde voor de fiets.
Hij mijmerde over het bijzondere aspect van een brommer in de keuken.
Ik wees hem op het feit dat een oude fiets zeer decoratief kan zijn.
Hij had het over sentimentele jeugdervaringen en dat ik wist waar zijn interesse lag toen ik halsoverkop op hem verliefd werd.
Ik vroeg me af of ik de voorvechters van het feminisme in de steek liet, maar viel opnieuw als een blok voor zijn in testosteron omhulde overtuigingskracht.

Menig avonden wandelde hij door het brommeraanbod op de virtuele markt.
Ik zag titels als "garagevondst", "zeldzame uitvoering" en "1962". De ene brommer al roestiger dan de andere. Sommigen hadden papieren, anderen konden dan weer rijden.
Ik luisterde met een half oor naar brommerbijzonderheden en beperkte mijn commentaar tot de vraag of de kleur van de brommer bij de kleur van onze keukenstoelen zou passen.
Kwestie van het traditionele rollenpatroon alvast te bestendigen.

Ik hoorde bedragen die me deden denken aan de zetel die perfect zou passen in onze verbouwde woonkamer, maar waar geen budget voor was. Ik leerde dat een brommer in een deftige staat de helft van ons niet-bestaand zetelbudget bedraagt.
Ik informeerde langs mijn neus weg naar de oorspronkelijke prijs van onze toekomstige decoratieve inhoud. Die bleek beduidend lager te zijn dan een halve zetel. Vreemd hoe oude roestige brommers best wel veel waard zijn.
Wie weet welke garagevondsten wij nog staan hebben. Weg met het minimaliseren. Sparen die handel.
Ik las dat de "iconische Apple-1" geveild werd voor 110000 euro. De oorspronkelijke aankoopprijs was 595 euro.
Ik vroeg me af of ik misschien toch beter de feministische kaart getrokken had.

Hij introduceerde me in een tweede categorie: de brommer met nog wat werk aan. Die zou slechts een vierde van het niet-bestaand zetelbudget weghappen.
Hij overlegde met vrienden met kennis ter zake en selecteerde met een telefonische hulplijn een rode (en roeste) Honda.
Even riep hij mij om hulp, maar het bleek een vraag naar louter technische ondersteuning te zijn. Zo traditioneel zijn we dan weer niet. Ik doe de ICT-zaken bij ons thuis, dit even terzijde.
Toen de brommerdeal geklonken was, kreeg ik nog net een haastige foto voorgeschoteld. We waren op een financieel punt gekomen waarbij de match met onze groene stoelen van ondergeschikt belang was. Originele stukken, jaartal en het feit of de motor nog draaide, werden doorslaggevende factoren. Mannenzaken dus.
Een man werd opgetrommeld als compagnon om de brommer op te halen. Wist hij veel dat het om onze keukennis ging.

De brommer met nog wat werk aan staat er al. Nu míjn keuken nog. En drie vierde van een zetel.

13 juni 2017

Liefde voor letters

Gedachten malen.
Woorden tollen.
Beelden ontstaan.

Tobben over woorden.
Mooie klanken.
Luidop lezen.

Vervoegen en aanpassen.
Leestekens plaatsen.
Ritme pleziert.

Verliefd zijn op een zin.
De volgorde klopt.
Rust ontstaat.

17 mei 2017

Eland

Ze huilde vannacht hartverscheurend.
Ik haastte me naar haar toe
en tilde haar uit bed.
Ik nam haar op schoot.
Haar voeten bengelden net boven de grond,
haar hoofd rustte op mijn schouder.
Haar lijf was warm en slap.

Ik dacht aan al die keren
dat ik 's nachts met haar op schoot zat.
Hoe ze als baby iedere nacht huilde
en op mijn schoot weer in slaap dommelde.
Ik herinnerde​ me hoe dat kleine lijfje voelde
en keek verbaasd naar haar lange benen.
Ze murmelde wat en zuchtte diep.

Ik legde haar terug in bed.
Ze krulde zich in een bolletje
en vroeg haar deken vast te maken.
Ik gaf haar een zoen en zei dat ik van haar hou.
Ze zei dat ik een eland mocht zijn.
Of misschien ook een konijntje.
Haar ogen vielen dicht, net als de mijne.

13 april 2017

Kwartje

Ze vroeg wie er ook al weer een baby in haar buik had. Enkele tantes en enkele mama's van vriendjes.

Ze vertelde over kleine broertjes en zusjes. Haar blik werd plots ernstig en ik zag een kwartje vallen.

Ze dacht dat er ook een baby in mijn buik kon. Ze keek vertwijfeld bij mijn uitleg dat er geen baby op komst was.

"Ik ga het straks vragen aan Jezus God," zei ze zelfzeker. Ze schraapte haar puddingpotje leeg en vroeg of ze tv mocht kijken.

5 maart 2017

Het derde scenario

Heb je al eens iemand verteld dat je een pleegmoeder bent?
Verbazing en 2 scenario's volgen gegarandeerd.

SCENARIO 1: Moet hij/zij weer weg?

Deze vraag kent geen inleiding of voorzichtigheid.
Als een koude douche wordt ze over je heen gestort, in allerlei variaties.
De vraag wordt meestal ondersteund door een "ik zou dat niet aankunnen" of "ik mag er niet aan denken", waardoor je sterk het gevoel krijgt je te moeten verantwoorden.
Meestal probeer ik nog uit te leggen dat we trachten te focussen op wat we onze pleegdochter kunnen bieden. Maar vaak vind ik er de moed niet voor.
Dit scenario wordt regelmatig afgerond met een "ik kende ook een pleeggezin en dat is toch wel slecht afgelopen". Alsof je het belang van hun openingsvraag te licht inschatte.

SCENARIO 2: Je verdient een standbeeld!

Dit scenario start meestal met de zin "wij hebben dat ook willen doen, maar het is er niet van gekomen."
Dit wordt vaak gevolgd met een ganse argumentatie waarom er geen pleegkinderen in hun gezin zijn, waardoor ik het gevoel krijg dat men zich wil verantwoorden.
Het onderwerp wordt afgesloten met een lofzang, waar ik persoonlijk een beetje ongemakkelijk van wordt.
Ik probeer dan maar te focussen op wat een schatje onze pleegdochter is. Maar vaak vind ik geen gehoor.

Ik pleit voor SCENARIO 3: Hoe heet hij/zij?

Hoe simpel zou het zijn moest niemand het gevoel krijgen zich te moeten verantwoorden.
Ik heb best veel te vertellen over onze pleegdochter.
Hoe trots ze is dat ze snel groeit, wat een prachtige meid ze intussen is, dat haar mondje nooit stil staat en dat de nachten nog vaak lastig zijn.

Pas na het derde scenario komt er ruimte voor de andere scenario's. Uitleg en info verschaffen is onlosmakelijk verbonden aan het pleegouderschap. Verantwoording afleggen niet.

14 februari 2017

Moeder

Mijn moeder zonder moeder,
komt een puzzelstuk tekort.
Geen raad en daad van moeder,
een onvoltooid rapport.

Gewoon er zijn en luisteren,
een lach, een zucht, een blik.
Het temperen van vader,
goedkeuren met een knik.

Een warme betrokken moeder
zie ik door mijn moeder heen.
Ze leerde het van de beste,
moederen kon ze als geen één.

24 januari 2017

Déja vu

Ik liep een tijd terug door Gent te verdwalen.
Voor me liepen een jongen en een meisje naast elkaar.
Hun armen botsten onregelmatig tegen elkaar aan.
Tot hij zijn arm houterig om haar schouder legde.

Wat verder zat een jong meisje op haar knieën.
Haar hand stak omhoog, haar blik omlaag gericht.
Ik dacht: ik stop bij de volgende bakkerij om mijn schuldgevoel af te kopen.
Lichtjes opgelucht dat er geen bakkerij op mijn pad kwam.

Ik liep vandaag gehaast door Gent.
Voor me slenterde een druk pratend koppel.
De jongen maakte indruk met een fluoroze trainingsbroek
Ik had nog nooit zo'n exemplaar gezien.

Ik draaide mijn hoofd en zag hem zitten.
Ik dacht aan wat ik de vorige keer over haar wilde schrijven.
Hij had twee volle zakken en een lege hand bij.
Ik richtte mijn blik op het roze nylon en verstevigde mijn pas.